Faktoring jest nowoczesną formą finansowania krótkoterminowego bieżącej działalności przedsiębiorstwa, pozwalającą poprawić jego płynność finansową. Faktoring w polskim systemie prawnym jest zaliczany do grupy umów nienazwanych. Dopuszczalność zawierania umów faktoringowych wynika z zasady swobody umów (art. 353 k.c.). Polega na sprzedaży wierzytelności za określoną cenę przez dostawców towarów lub usług na rzecz faktora (tj. banku lub innej wyspecjalizowanej jednostki finansowej). W stosunku prawnym faktoringu występują trzy podmioty prawne: faktorant – dostawca towarów lub usług, który dokonuje sprzedaży przysługującej mu wierzytelności wobec dłużnika, dłużnik – odbiorca towarów lub usług zobowiązany do zapłaty, faktor – bank lub inna jednostka finansowa nabywająca wierzytelność od faktoranta.

W zależności od rodzaju i skali działalności oraz potrzeb finansowych firmy, faktoring może być uzupełnieniem bądź alternatywą dla kredytu bankowego. Często zdarza się, że ze względu na trudności w uzyskaniu kredytu, faktoring okazuje się jedynym dostępnym dla przedsiębiorstwa źródłem pozyskania kapitału obrotowego.

Faktoring jest bardzo dobrym źródłem pozyskania dla przedsiębiorcy kapitału obrotowego.

Atutem stosowania faktoringu jako metody finansowania jest kwestia zabezpieczeń. Zabezpieczeniem w przypadku faktoringu jest cesja praw z umowy lub faktury. Dodatkowo faktor może żądać innych zabezpieczeń, najczęściej w postaci weksli własnych lub poręczonych. I tak, np. przy faktoringu pełnym (bez regresu) oprócz cesji praw z umowy lub faktury dodatkowym zabezpieczeniem może być weksel własny dłużnika wystawiony na faktora. Uproszczone formy zabezpieczeń stosowane w faktoringu pozwalają na korzystanie z tego finansowania przedsiębiorstwom, które nie otrzymały kredytu właśnie z uwagi na brak odpowiedniego zabezpieczenia.

Formy factoringu:

• faktoring pełny (bez regresu) oznacza, że wraz z cesją wierzytelności na faktora przechodzi ryzyko niewypłacalności dłużnika i w przypadku gdy dłużnik nie jest w stanie spłacić wierzytelności, faktor nie ma prawa regresu w stosunku do zbywcy wierzytelności,
• faktoring niepełny (z regresem), to dokonanie cesji wierzytelności nie obejmuje przejęcia ryzyka niewypłacalności dłużnika wobec faktora. Jest to de facto zaciągnięcie kredytu krótkoterminowego przez faktoranta, bowiem w przypadku nie dokonania zapłaty przez dłużnika, on musi to uczynić na rzecz faktora,
• faktoring mieszany, to połączenie faktoringu pełnego i niepełnego. Faktor przejmuje ryzyko odpowiedzialności dłużnika wyłącznie do pewnej kwoty, natomiast odpowiedzialność spoczywa nadal na faktorancie.

Korzystanie z faktoringu jest wskazane dla firmy szczególnie w przypadku gdy:

• ma ona stałych odbiorców towarów i usług, chce zdyscyplinować dłużników do terminowego wywiązywania się z płatności,
• nie dysponuje odpowiednim zabezpieczeniem niezbędnym przy ubieganiu się o kredyt,
• ma nierównomiernie rozłożone w czasie zapotrzebowanie na środki pieniężne (okresowe),
• zależy jej na dokładnym planowaniu wpływów i wydatków, – ponosi znaczące koszty administracyjne z tytułu udzielanych kredytów kupieckich, chce mieć szybki dostęp do środków pieniężnych.